Από την μαύρη Τετάρτη 28 Απρίλη του 1993 στην Τετάρτη της χαράς του Απρίλη 1998

΄Ηταν Τετάρτη 28 Απριλίου του 1993 όπου έμεινε χαραγμένη και μαύρη σε όλους τους Πανιώνιους και σε όλους τους υγιής φιάθλους στον κόσμο. Ήταν η μέρα ή μάλλον το απόγευμα που πάγωσε όλο το γήπεδο και ο Πανιώνιος έχασε έναν από τους καλύτερους αθλητές του και σε αγωνιστικό επίπεδο και σε χαρακτήρα.

Υπάρχουν στιγμές στον αθλητισμό που η ένταση του παιχνιδιού ξεπερνά τα όρια της λογικής και μετατρέπεται σε τραγωδία. Για το ελληνικό μπάσκετ, αυτή η στιγμή γράφτηκε στις 28 Απριλίου 1993, κατά τη διάρκεια του ημιτελικού των πλέι οφ ανάμεσα στον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό.

Το χρονικό της μοιραίας φάσης

Ο Μπόμπαν, όπως αποκαλούσαν χαϊδευτικά τον Γιάνκοβιτς οι φίλοι του Πανιωνίου, ήταν η ψυχή της ομάδας. Ένας παίκτης με τρομερό ταλέντο, πάθος και μια ιδιαίτερη σύνδεση με την εξέδρα. Εκείνο το απόγευμα, ο Πανιώνιος πάλευε για τη νίκη κόντρα στους «πράσινους».
Περίπου οκτώ λεπτά πριν το τέλος, ο διαιτητής Κουκουλεκίδης χρεώνει τον Γιάνκοβιτς με το πέμπτο του φάουλ (επιθετικό πάνω στον Φραγκίσκο Αλβέρτη). Ο Μπόμπαν, θολωμένος από την αδρεναλίνη και την αδικία που ένιωσε εκείνη τη στιγμή, αντέδρασε σπασμωδικά. Χτύπησε με δύναμη το κεφάλι του στη βάση της μπασκέτας.

Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας εφιάλτης σε ζωντανή μετάδοση. Ο Γιάνκοβιτς σωριάστηκε στο παρκέ. Η εικόνα του να κείτεται αιμόφυρτος και να ψιθυρίζει στον γιατρό του Πανιωνίου, Γιώργο Κατσιφαράκη, τη φράση «Γιατρέ, δεν νιώθω τα χέρια μου και τα πόδια μου», έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όλων των φιλάθλων.

Η διάγνωση ήταν σοκαριστική: κάταγμα στον έκτο αυχενικό σπόνδυλο και βλάβη στο νωτιαίο μυελό. Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, ο χαμογελαστός γίγαντας των παρκέ, έμεινε παράλυτος και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Η κληρονομιά ενός μαχητή

Παρά τη σκληρή μοίρα, ο Μπόμπαν δεν εγκατέλειψε ποτέ την αγάπη του για το μπάσκετ και την Ελλάδα. Έμεινε στη χώρα που λάτρεψε, παραμένοντας κοντά στον Πανιώνιο μέχρι το τέλος της ζωής του, το 2006.

Η θυσία του οδήγησε σε μια σημαντική αλλαγή στα γήπεδα: από τότε, έγινε υποχρεωτική η επένδυση των βάσεων της μπασκέτας με προστατευτικό υλικό (μαξιλάρια), ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ παρόμοιο περιστατικό.

Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς δεν ήταν απλώς ένας παίκτης. Ήταν το σύμβολο του πάθους που ξεπερνά τα όρια, και η φανέλα του με το νούμερο 8 θα μείνει στις μνήμες μας και όταν γίνει το κλειστό στην Αρτάκης θα κρεμαστεί στην οροφή όπως ήταν πάντα, θυμίζοντας σε όλους τον άνθρωπο που έδωσε κυριολεκτικά το σώμα του για τη νίκη!!!

Από την Μαύρη Τετάρτη 28 Απριλίου 1993 στην Μαγική Τετάρτη 29 Απριλίου 1998

Μια τέτοια ιστορική στιγμή δεν γράφεται με ψυχρά στατιστικά, αλλά με την καρδιά και τη φωνή που βραχνιάζει στην εξέδρα.

29 Απριλίου 1998: Όταν η Πλατεία κατέκτησε την Ελλάδα!

Υπάρχουν βραδιές που η ιστορία αποφασίζει να κλείσει το μάτι στους ρομαντικούς. Βραδιές που το «κατεστημένο» υποκλίνεται στο μεγαλείο της πιο ιστορικής ομάδας της χώρας. Μια τέτοια βραδιά ήταν η 29η Απριλίου του 1998, όταν ο Πανιώνιος των «λιονταριών» ανάγκασε όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα να βγάλει το καπέλο στη Νέα Σμύρνη.

Η «απόβαση» στο Καραϊσκάκη

Από νωρίς το απόγευμα, ο Πειραιάς άρχισε να βάφεται κυανέρυθρος. Χιλιάδες Νεοσμυρνιώτες, από πιτσιρίκια μέχρι παλιούς «Πάνθηρες», έκαναν το Καραϊσκάκη δικό τους. 

Τα συνθήματα του Πανιωνίου από τον κόσμο μας δονούσαν και ακουγόμασταν σε όλο τον Πειραιά.

Το γκολ που μας έστειλε στον έβδομο ουρανό

Στο 53ο λεπτό, ο χρόνος σταμάτησε. Ο Καμίτσης βγάζει τη σέντρα, ο Δημήτρης Ναλιτζής σηκώνεται πιο ψηλά από όλους και με μια καρφωτή κεφαλιά «εκτελεί» τον Βάντσικ. Το πέταλο των Πανιώνιων εκρήγνυται! Η μπάλα στα δίχτυα και η τρέλα στο ζενίθ. Ο «Νάλι» γράφει ιστορία και το όνειρο αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.

Εννέα εναντίον όλων!

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας άθλος που μόνο αυτή η ομάδα θα μπορούσε να πετύχει. 

Με δύο παίκτες λιγότερους λόγω των αποβολών, ο Πανιώνιος δεν λύγισε. Ο Στρακόσα κατέβασε τα ρολά, ο Βόκολος και ο Κατσαμπής έπεφταν στις φλόγες, και ο Σαπουντζής με τον Φύσσα έτρεχαν για τρεις. 

Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε ήταν μια ολόκληρη ζωή, μέχρι που ο Μποροβήλος σφύριξε τη λήξη.

Το πάρτι της ζωής μας

Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται με λόγια. Το πούλμαν της ομάδας έκανε ώρες να φτάσει στη Νέα Σμύρνη. Η Πλατεία είχε βουλιάξει. Παίκτες και οπαδοί έγιναν ένα, με το Κύπελλο να περνάει από χέρι σε χέρι. Ήταν η δικαίωση για τα δύσκολα χρόνια, η απάντηση σε όσους μας είχαν ξεγραμμένους.

Εκείνη τη νύχτα, ο Πανιώνιος δεν πήρε απλά ένα κύπελλο. Επιβεβαίωσε γιατί είναι ο Ιστορικός. 

Γιατί  δεν υποστηρίζουμε απλά μια ομάδα, αλλά μια ολόκληρη ιδέα!!!